واقعا تنگناي سختيه كه آدم دو راه بيشتر نتونه داشته باشه . يا بايد بمونه و مبارزه كنه يا بايد بره .

حالا كه راه سومي نيست من مي رم . چون ديگه تواني باسه مبارزه كردن ندارم . ونمي خوام

مبارزه كنم . همه چيزم رو از دست دادم . بهترين دوستم ، بهترين كسام رو ازم گرفتن ، همه دوستام

بهم خيانت كردن . ديگه نمي خوام بمونم . از زندگيم سير سير شدم . خدايا جونم رو بگير راحتم كن .

از اين دنيا بدم مياد ، از آدم هاي دو رو بدم مياد ، از دوستايي كه از پشت خنجر مي زنن بدم مياد .

درد تمام وجودم رو گرفته . از درد بدم مياد ، از دارو بدم مياد ، خدايا اگر مي خواي بكشي ، بكش و

راحتم كن چرا شكنجم مي كني ، چرا بي خوابي بهم مي دي ، مگر من چه بدي به درگاه تو كردم

كه سزاوار اين دردم .

روزي كه اين وبلاگ رو راه انداختم اصلا تو فكر بستنش نبودم ولي حالا ناچارم كه ببندمش چون

ديگه حوصله اين جا رو هم ندارم .

از تموم دوستام كه اين چند مدت بهم سر مي زدن و نظر مي دادن ممنونم . از آقا آرش ، آقا مرتضي ،

آقا سينا و الهه خانم ، از يكي كه هميشه با نظرهاش به من اميد داد ، پسر بي مرز ، تنهاترين ، پريسا

ستاره ، كوچك كويري ، غم انگيزترين خوشحالي ، بارون ، آقا محسن ، سپيده خانم ، هستي خانم ،

فرزند خاك ، سكوت شيشه اي ، عطا بچه غم ، از همه و همه متشكرم و اگر اسم كسي رو جا

انداختم معذرت مي خوام . اميدوارم هميشه شاد و پيروز و سر بلند باشيد و تو همه كارهاتون موفق .

خيلي حرف تو دلم بود ولي زياد مي شد و مي دونم مطلبي كه تو وبلاگ طولاني باشه طرف دار نداره.

همتون رو دوست دارم . 

                                 برام دعا كنين .

                                                         خدانگهدار همتون.