من اكنون احساس مي كنم ،

بر تل خاكستري از همه ي آتش ها و اميدها و خواستن هايم ،

                            تنها مانده ام .

و گرداگرد زمين خلوت را مي نگرم .

و اعماق آسمان ساكت را مي نگرم .

و خود را مي نگرم .

و در اين نگريستن هاي همه دردناك و همه تلخ ،

اين سوال همواره در پيش نظرم پديدار است ،

و هر لحظه صريح تر و كوبنده تر 

                       که تو اینجا چه می کنی ؟

امروز به خودم گفتم :

من احساس مي كنم ،

که نشسته ام زمان را می نگرم که می گذرد .

                    همین و همین .

                                                                                    (( دكتر علي شريعتي ))