کابوس بود ولی یه کابوس کاملا تراژدی.

ساعت ۹:۳۰ صبح توی اوج شلوغی روی پل عابر پیاده

پاین رو نگاه کردم دیدم ماشینها به سرعت دارن رد میشن.

اینور و اونورم رو نگاه کردم دیدم هیچکس نیست

بعد همه چیز تو یک لحظه اتفاق افتاد.

پ.ن: مغزم عین هندونه پاشیده شده بود وسط خیابون .                                                                 پ.ن: این نوع خودکشی حرف نداره همه چیز تو یه لحظه اتفاق می افته.                                           پ.ن: ضدحالش این بود از خواب که پریدم دیدم نمردم که هیچ مثل سگم ترسیده بودم.