فرسود پای خود را چشمم به راه دور

تا حرف من پذیرد آخر که :

زندگی ، رنگ خیال بر رخ تصویر خواب بود.

دل را به رنج هجر سپردم ولی چه سود

پایان شام شکوه ام

صبح عتاب بود .

چشمم نخورد آب از این عمر پر شکست:

این خانه را تمامی پی روی آب بود.

پایم خلیده خار بیابان .

جز با گلوی خشک نکوبیده ام به راه.

لیکن کسی ز راه مددکاری

دستم اگر گرفت فریب سراب بود.

خوب زمانه رنگ دوامی به خود ندید :

کندی نهفته داشت شب رنج من به دل

اما به کار روز نشاطم شتاب بود .

آبادیم ملول شد از صحبت زوال.

بانگ سرور در دلم افسرد کز نخست

تصویر جغد زیب تن این خراب بود.

                                                                                  سهراب سپهری از کتاب مرگ رنگ